اکو-آنارشیسم
از آنارکوپديا
اکو-آنارشیسم به بحث در اینباره میپردازد که زندگی انسانها در eco-villageها(ی کمتر از چند صد نفر) در مقایسه با زندگی شهری مقبولتر است، و زیربناها و سیستمهای سیاسی باید دوباره شکل داده شوند تا شرایط زندگی براساس این مدل برای انسان فراهم آید. اکو-آنارشیستها بر این نکته تاکید میکنند که سازمانهای اجتماعی باید به شکلی طراحی شوند که مطابق و همجهت با نیروهای طبیعی کار کنند و نه در نزاع با آن.
برخی از اکو-آنارشیستها اکو-روستا را (مانند کندوی زنبور عسل) واحد شمارش (پیمانهی) زندگی انسانی میبینند که این امر در مقابل مفاهیم ساختار خانواده و قوموخویش قرار میگیرد. از نظر اکو-آنارشیستها فرضهایی که در مورد خانواده صورت میگیرند اهمیت بیشتری دارند از فرضهایی که در مورد نقش های "کاری"صورت میگیرند.
این تفکر گرایشهای قدیمیتر را به سوی بدویتگرایی، bioregional democracy، فمینیسم (به عنوان اکو-فمینیسم)، پاسیفیسم، تجزیه طلبی و اجتماع ارادی در هم میآمیزد. مسئله، تخصیص فعالیتها به این آرمانها است که اکوآنارشیسم را از مفهوم کلی تر 'big-G' آنارشیسم سبز ( که برای نهادهای جهانی و تعاریف جهانی از انصاف و امنیت، یک نقش ادامهدار در نظر میگیرد و یا لااقل در مورد آنها صحبت میکند) متمایز میکند. به طور کلی، اکو-آنارشیستها تصور عمومی انسانیت به عنوان یک کل و کرامت انسانی به طور خاص را رد میکنند.
فلسفه اکو-آنارشیسم می تواند به عنوان تفسیری از حقایق انسان شناختی و بیولوژیکی توضیح داده شود. Jared Diamond، زیست شناس تکاملی و انسان شناس، در مقاله "بدترین اشتباه در تاریخ نژاد انسان،" در این مورد بحث میکند که توسعه کشاورزی از چه روشهایی توانسته زندگی بدتری در مقایسه با فرهنگ شکار-جمعآوری برای بشر ایجاد کند. اکو-آنارشیسم معمولا برای سازمان های اجتماعی "بدوی"، مانند گروهها یا قبایل توجه خاص منظور میکند، نه بهخاطر مفهوم اصیل و رام نشدهی برتری معنوی و روحانی، بلکه به این دلیل که به نظر میرسد این سازمانهای اجتماعی بهتر از شهرنشینی کار میکنند.
فهرست مندرجات |
[ویرایش] ادبیات اکو آنارشیسم
یکی از قویترین آثار ادبیات اکو-آنارشیست اسمعیل است، نوشته دانیل کوئین، که دربارهی گفتگوهایی میان انسان و گوریل است. این نمونهای از ادبیات اکو-آنارشیست است که در آنها مفاهیمی مانند Great Ape personhood و bioregional democracy اغلب به عنوان پیشنیازهای یک جامعه صلح آمیزتر به حساب میآیند. این کتاب برنده جایزه Turner Tomorrow Fellowship Award، (ایجاد شده توسط تد ترنر)، شد که به نویسندهای اهدا شد که راه حل جدیدی را برای مشکلات زیستمحیطی از طریق داستان بیان کند. برخی دیگر از نویسندگان حمایت کننده اکو-آنارشیسم Derrick Jensen، Murray Bookchin، و John Zerzan هستند. دانیل کوئین پس از اسمعیل کتابهای چند کتاب دیگر نوشته که فاکتورهای اقتصادی و سلسله مراتبی را به عنوان کلیدهای حل بحرانهای زیستمحیطی و اجتماعی مد نظر قرار داده است. کوین هر گونه آشنایی با آنارشیسم را تکذیب میکند. او تصريح میکند که، "من به وضوح عملکرد جوامع قبیلهای را تحسین میکنم - و آنها قطعا آنارشیست نیستند."[۱]
[ویرایش] تفاوت با بقیه
چیزی که اکو-آنارشیسم را از بدویتگرایی تمیز میدهد تمرکز بر دهکده و سرمایههای اجتماعیاش از لحاظ ضدیت با تکنولوژی و پذیرش یا رد آن است. و چیزی که اکو-آنارشیسم را از دیگر اشکال آنارشیسم و آنارشیسم سبز تمیز میدهد تاکید ویژه بر یکپارچگی بومی است.
[ویرایش] فعالیتها
برخی از اکو-آنارشیستها طرفدار فعالیت در مسائل مربوط به مراقبت از سالمندان هستند و با جنبشهای Eden Alternative و Kallimos درگیر شدهاند تا روستاهایی ایجاد کنند که شامل نسلهای متعددی از مردم باشد، از جمله سالمندانی که به مراقبت نیازمندند، خانوادههایشان، و هیات پزشکی حرفهای برای مراقبت از سالمندان و کودکان. هر دو جنبش توسط Dr.William Thomas تاسیس شده و در حد یک جنبش آمریکای شمالی گسترش یافتهاند. به نظر میرسد این پشتوانهای باشد برای eco-villageها و آشتی دادن تکنولوژی پزشکی مدرن با زندگی در ابعاد کوچک.
